همین حرف ها که می زنیم

 

 

ساختن دیتالاگر واقعن کار سختی نیست یا  دست کم  این قدرچیز خاصی نبود  که در این سال‌ها همه‌ی دیتالاگرهای کار  ما از آلمان وارد می‌شد. امروز مناقصه داشتیم  و قیمت یک شرکت ایرانی  یک سوم تا نصف قیمت بقیه بود. جز ماجرای قیمت دلار که ذکر دائم مردم شده، مشکلات واردات، زمان تحویل  وارد کننده‌ها را زیاد کرده بود. این شرکت اما هیچ کدام از این مشکلات را نداشت.  اگر اشتباه نکنم اولین بار است در  این حجم کار، یک تولید کننده‌ی ایرانی برنده شد.

این نقش ایوان است یا پای یست خانه؟ اخبار بد هم کم نیست. حتا خیلی بیش‌تر از خبرهای دل‌گرم کننده. هفته‌ای نیست که خبر اخراج‌های گروهی یا عقب افتادن حقوق‌ها را در کارخانه‌ها و شرکت‌های اصفهان  نشنوم.  به خصوص شرکت  گیتی‌پسند به نظرم شاخص مهمی آمد. عقب افتادن حقوق‌های  این شرکت بزرگ و پول‌دار، اوضاع خراب شرکت‌ها و کارخانه‌های دیگر را نشان می‌دهد. حقوق‌ها عقب می‌افتد، حقوق‌هایی که کف قانون کار تعیین شده‌اند. شنیدم همکاران سابق‌ام  می‌روند توی پست برق می‌نشینند و کار نمی‌کنند. چهار ماه حقوق نگرفته‌اند   وخبری هم از پول نیست و کارفرما عصبانی شده و کار به خلع‌ید شرکت رسیده و اوضاع پیچیده‌تر شده. یادم است آن سال همین همکاران شیرینی و بستنی  می‌دادند و چهار سال بعد باز دل‌شان به سهام عدالت خوش بود.

 چند سال پیش –رییس جمهور فعلی، اول شب درازش بود و تازه رسیده بود به شهرداری تهران-  وقتی آمدم اصفهان  یک‌شنبه رفتم دنبال کار و چهارشنبه با مدیر عامل توافق کردیم و از شنبه هم رفتم سر کار.  عسلویه هم بود و آدم فوق‌اش می‌رفت آن جا و چندسالی پول در می‌آورد و تجربه  می‌کرد. عسلویه‌ای‌ها همه برگشتند. بعضی راننده‌ی آزانس شدند و بعضی رفتند سراغ تدریس یا اگر توانستند رفتند استرلیا. کارخانه‌ها و شرکت‌ها بیست تایی و پنجاه تایی  اخراج می‌کنند و می‌گویند هر چه کم‌تر تولید کنند به نفع‌شان است.

*

از این خاکستر کسی بلند می‌شود؟ بعد از بیرون آمدن از جلسه‌ی مناقصه به طور غیر عادی خوش بین شده بودم.  خوش‌حال بودم که به جای این شرکت‌هایی که هر کدام یک ورقه‌ی نمایندگی از شرکت‌های آلمانی دست‌شان بود، بالاخره یک شرکت ایرانی دیتالاگرهای خودش را ساخت و فروخت. قبلن بیش‌تر کارهای نرم افزاری می‌کردند و کارشان هم خوب بود.

 

/ 1 نظر / 36 بازدید
مستی

سلام و درود حالا این دیتالاگر چیچی هست؟! توی این اوضاع بد اقتصادی و تحریم و هزاران کوفت و زهر مار دیگه است که مدیران دولتی نمی توانند به شرکتهای خارجی کار بدهند! (چون خودشان نمی آیند با ایران کار کنند) و شرکتی داخلی برنده ی مناقصه می شود! و الا در حالت عادی یک مدیر و تصمیم گیر در پست های دولتی حتا اگر قیمت شرکتهای داخلی خیلی کمتر از نوع خارجی اش باشد نمی تواند از قید چند سفر خارجه و دیدن فرنگ بگذرد و کار را به شرکت داخلی بدهد بنابراین برنده ی مناقصات در حالت غیرتحریم بدون استثنا خارجیها هستند (البته کیفیت هم یک چیز دیگر است که باید در موردش یک مثنوی مطلب نوشت و جای بحثش اینجا نیست!)